روش های عبور از رودخانه / بخش سوم چاپ
مطالب آموزشی - طبیعت گردی
پنجشنبه, 11 شهریور 1389 ساعت 17:44

روشهای عبور از رودخانه بدون استفاده از ابزار فنی

1ـ عبور از رودخانه به روش حلقه ای:

یکی از روشهایی که برای عبور از آبهای کم عمق که سرعت زیادی ندارند از آن استفاده می شود عبور به صورت حلقه ای می باشد. همواره این موضوع را به خاطر بسپارید که تعادل دو یا چند نفر در آب بیشتر از یک نفر است. در این روش بدین صورت عمل می گردد که گروههای سه نفری تشکیل داده و یک حلقه دایره ای درون آب ایجاد کنید. دستهای خود را  دور کمر یکدیگر قلاب کرده و قوی ترین فرد گروه رو به بالا دست رودخانه قرار می گیرد. در این وضعیت در حالی که یکدیگر را محکم گرفته اید به صورت تراورسی از عرض رودخانه عبور کنید و در صورت نیاز یکدیگر را پشتیبانی نمایید.  گاهی اوقات لازم است که به صورت چرخشی در مسیر رودخانه حرکت نمایید به طوری که همزمان هم عمل چرخیدن پیرامون دایره تشکیل شده و هم عمل تراورس (عبور عرضی) را انجام دهید. این سیستم را تا زمان رسیدن به ساحل روبرو و حفظ کرده و هیچ گاه در بین راه یکدیگر را رها نکنید.

 

 

2ـ عبور از رودخانه به روش زنجیره ای یا خطی

در این روش نفرات به صورت ستونی و پشت سر هم قرار می گیرند و ضمن اینکه روی نفرات به سمت بالا دست رودخانه است و هر نفر دست خود را دور کمر نفر جلوی خود قلاب می کند اقدام به عبور از رودخانه می نمایند در این حالت زاویه بدن نفرات نسبت به جهت جریان آب اندکی مایل و حرکت به صورت خرچنگی و در عرض رودخانه صورت می گیرد. نفر جلوی گروه می تواند به کمک باتون کوهنوردی تعادل خود و در نتیجه تعادل دیگر اعضای گروه را بهتر حفظ نماید.

 

 

3ـ عبوراز رودخانه به روش مثلثی

روش فوق را با کمی تغییر در آرایش قرارگیری نفرات نسبت به یکدیگر می توان به صورت مثلثی تبدیل نمود. بدین صورت که یک نفر در جلوی گروه قرار گرفته و نفرات دیگر به صورت یک مثلث در پشت سر او ایستاده و با قلاب کردن دستهای خود به دور کمر یکدیگر به عبور از عرض رودخانه می پردازند.

 

4ـ عبور از رودخانه به روش پهلو به پهلو

در این روش نیز نیاز به یک چوب دست و یا یک باتون کوهنوردی می باشد. همانطور که در شکل زیر مشاهده می گردد بر خلاف روشهایی که تاکنون گفته شده در این روش نفرات در کنار یکدیگر و عمود بر جهت جریان آب قرار رگرفته و با گرفتن چوب دست یا باتون به صورت کاملاً هماهنگ با یکدیگر شروع به حرکت می نمایند.

 

 

۵ـ عبور به کمک باتون کوهنوردی و یا چوب دست

در حین عبور همواره رو به بالا دست رودخانه داشته باشید و در جهت خلاف جریان آب بایستید. این عمل سبب می گردد که شدت جریان آب باعث خم شدن پا از مفصل زانو نگشته و تعادل شما را در هنگام عبور به هم نزند. باید توجه داشته باشید که پاها در این حالت به اندازه عرض شانه از هم فاصله داشته باشند تا تعادل بیشتری درون آب داشته باشید. از کنار هم قرار گرفتن پاها و یا عبور آنها از یکدیگر (قیچی زدن) در حین حرکت خودداری کنید و به صورت خرچنگی و از پهلو حرکت نمایید. قبل از حرکت پای دوم از محکم بودن جای پای اول اطمینان حاصل نمایید. در این حالت باید سعی کنید که تماس کف پای خود را با بستر رودخانه همواره حفظ کنید. برای رسیدن به این منظور از گامبرداری همانند آنچه که در خشکی انجام می دهید پرهیز کرده و پای خود را حتی الامکان روی بستر رودخانه و با فاصله کم حرکت دهید. البته رعایت این فاصله رابطه مستقیم با ناهمواریهای بستر رودخانه دارد. در صورتی که از یک باتون کوهنوردی و یا چوب دست استفاده کنید این وسیله به عنوان پای سوم شما در حفظ تعادل نقش مهمی خواهد داشت. همچنین با استفاده از آن می توان میزان عمق آب پیش روی خود را اندازه گیری کرد.

 

 

در زمان عبور ممکن است به هر دلیل تعادل شما در آب به هم خورده و درون آب بیافتید. در این هنگام با توجه به شرایط موجود بلافاصله کوله پشتی را از دوش خود جدا کرده اما آنرا هرگز رها ننمایید. زیرا خود کوله پشتی می تواند تا حدودی شما را روی سطح آب نگاه دارد. سعی در مقابله و ایستادن جلو جریان آب را نداشته باشید و تنها تلاش کنید تا به کمک جریان آب به کرانه ای از رودخانه که به آن نزدیکتر هستید کشیده شوید.

 
روشهای عبور از رودخانه / بخش دوم چاپ
مطالب آموزشی - طبیعت گردی
دوشنبه, 08 شهریور 1389 ساعت 18:14

 

بررسی ها و برنامه ریزی اولیه

نگاهی گذرا به نوع و نقشه بارندگی در ایران به خوبی می تواند بیانگر این موضوع باشد که کوهستان و باران دو عنصر به هم پیوسته بوده و همواره در هر کجا کوهستانی وجود دارد بی گمان در فصول مختلف سال، بارشهای جوی را نیز به همراه خواهد داشت. یکی از مهمترین آثار این بارشها جاری شدن آب و تشکیل رودخانه های کوچک و بزرگی است که از دامنه این کوهها سرچشمه گرفته و گاهی امتداد آنها سرتاسر این کوهها را در بر می گیرد. تا حدی که در کمتر برنامه کوهنوردی پیش می آید که مجبور نباشیم از رودخانه های جاری در دامنه ها عبور کنیم. اما تاکنون چند بار اتفاق افتاده است که در هنگام عظیمت به کوه این مسئله را در نظر گرفته و برای آن برنامه ریزی کرده باشیم؟

یک نهر کوچک زمانی که با آب برف در تابستان و یا بارش شدید تغذیه گردد می تواند غیر قابل عبور باشد. بنابراین اگرچه روشهای مناسب عبور از رودخانه در جای خود دارای اهمیت هستند اما مهمتر از همه این است که بتوان از اوضاع و احوال منطقه ارزیابی درستی به عمل آورده و از قبل برای مواجهه با شرایط مختلف، برنامه ریزی کرده باشیم.

باید این مسئله را در نظر گرفت که هیچ رابطه ثابت و معینی بین میزان بارندگی و میزان افزایش آب در رودخانه ها وجود ندارد و همچنین در مناطق کوهستانی به دلیل جنس خاک و پوشش منطقه، آبها جذب زمین نشده و خیلی سریع جاری می شوند و در نتیجه رودخانه های پیرامون به سرعت طغیان کرده و غیر قابل عبور می گردند. البته عکس این مطلب نیز صادق است به طوری که با پایان یافتن بارندگی حجم آب درون جویبارها و رودخانه ها به سرعت کاهش می یابد.

لذا بایستی قبل از اجرای برنامه هایی که در آنها نیاز به عبور از رودخانه است این شکل از نواسات را پیش بینی کرده و در برنامه ریزی های خود، مواردی چون وضع هوا، فصل و امکان افزایش آب  رودخانه در نتیجه ذوب برف و یخ ارتفاعات و بسیاری موارد مرتبط با آن را در نظر گرفته و برای هر یک از این موارد تدابیر لازم اتخاذ گردد.

البته از این مسئله هم گریزی نیست که حتی در دقیق ترین برنامه های کوهنوردی نیز نمی توان تمام موارد غیر قابل پیش بینی را در نظر گرفته و برای آنها برنامه ریزی نمود. و این مطلب که گاهی اوقات حادث شدن چیزی که انتظار آن نمی رود سبب ایجاد تغییر در یک برنامه شود، در ذات ورزشهای کوهستانی همچون کوهنوردی است. در نتیجه این امر ممکن است منجر به روبرو شدن با برخی شرایط سخت گردیده و مرحله تصمیم گیری و انتخاب را دچار یک مانع و چالش نماید. به عنوان مثال این سوال در ذهن نفرات مطرح می گردد که آیا می توان عبور کرد یا خیر؟

هرگاه عبور از رودخانه امری راحت بوده و تیم بدون هیچ خطری و در سلامت کامل می تواند از آن عبور کند راحت ترین مکان را برای عبور انتخاب کرده و عبور می نمایم اما چنانچه هرگونه شک و دودلی در خصوص عبور در ذهن ایجاد شود لازم است تا قبل از هر تصمیمی راههای مختلف را بررسی کرده و سپس بهترین راه ممکن را انتخاب نمود.

در هنگام عبور از رودخانه عوامل متعددی را باید در نظر گرفت که عبارتند از: عرض رودخانه، عمق آب، رنگ آب از لحاظ زلال و یا کدر بودن، شدت جریان رودخانه و وضعیت بستر رودخانه.

علاوه بر در نظر گرفتن موارد فنی بالا عامل مهم دیگری که در تصمیم گیریها نقش اساسی دارد وضعیت جسمی و روحی نفرات تیم است به طوری که باید در نظر گرفته شود آیا عبور از رودخانه برای ضعیف ترین فرد گروه به راحتی امکان پذیر خواهد بود؟

اولین قدم در تصمیم گیری، پرهیز از اعمال هر گونه عجله و تندروی است. به طور کلی انسان موجودی است عجول که تمایل دارد هر کاری را به سرعت و در کمترین زمان ممکن انجام دهد. خصوصا وقتی که یک محرک خارجی همچون گرسنگی، خستگی و... نیز در آن دخیل باشد. در نتیجه اقدام مهم و حیاتی حفظ خونسردی و جلوگیری از غالب شدن عجله بر صبر است. در اقدام بعدی با مشاهده بالا دست و پایین دست رودخانه از روی نقشه راههای عبور مطمئن از قبیل پلها را بررسی کرده و موانع موجود در تغییر مسیر به سمت نقطه مورد نظر را ارزیابی کنید. همچنین با بررسی و در نظر گرفتن پیش بینی وضع هوا می توان نسبت به صبر کردن تا زمان کاهش سطح آب رودخانه در صورت وجود بارندگی تصمیم گیری نمود این تصمیم گیری ممکن است شب مانی تیم در یک هوای آزاد و بیتوته کردن را در پی داشته باشد لذا باید تاثیر بیتوته اجباری و بدون تجهیزات کافی را از نظر روانی بر روی تیم بررسی کرده و ارزش آن را در مقابل عبور از رودخانه قیاس نمود. در صورت داشتن وقت کافی یکی دیگر از راههای ممکن این است که امتداد رودخانه را گرفته و در جهت بالا دست رودخانه طی طریق نمایید تا شاید مکان مطمئنی که حجم و فشار آب کمتری دارد جهت عبور یافت شود. اما در چنین حالتی چند مشکل پیش روی تیم قرار دارد که می بایست هر یک از آنها را بررسی نموده و آنگاه تصمیم به چنین کاری بگیرد. از جمله این مشکلات این است که چقدر و بر روی چه عوارضی باید حرکت کند و یا اینکه آیا این مسیر در حد توانایی و استقامت نفرات تیم هست یا خیر. و یا حتی ممکن است این سوال پیش بیاید که آیا اصلا راه مطمئنی پیدا خواهد شد؟

به هر حال چنانچه پس از بررسی راهکارهای گوناگون تصمیم به عبور از رودخانه گرفته شد و در اصطلاح قرار بر آن شد تا تیم به آب بزند می بایست محل عبور مورد بررسی دقیق قرار گیرد. تفسیر درست از حرکت سطحی آب رودخانه، کمک بزرگی در جهت تصمیم گیری و عبور به شمار می رود. نوع حرکت سطحی آب رودخانه رابطه مستقیم با شرایط بستر دارد. آبهای آرام و نسبتا راکد بیانگر بستری صاف و مناسب هستند. امواج ثابت که اغلب در نقاط مختلف سطح رودخانه شاهد آن هستیم بیانگر قلوه سنگها و تخته سنگهای متوسط و یا بزرگ در بستر رودخانه می باشند. این امواج به تنهایی خطرناک نیستند اما حاکی از بستری ناهموارند. چنین سنگهایی در نزدیک سطح آب گردابهایی را به وجود می آورند و در نقاطی که این موانع بزرگ باشند می تواند گردابهای بزرگ و آبشارهایی را به وجود آورد. این آبشارها سبب ایجاد یک جریان برگشتی بسیار قوی به سوی مانع و در جهت مخالف جریان آب می شوند و در جلو مانع جریانهای هیدرولیکی را به وجود می آورند. این جریانات برگشتی سبب مکش آب از سطح به قسمت زیر گشته و هر چه را که روی سطح آب شناور باشد به همراه خود به زیر برده و مدت زیادی در آنجا حبس می نماید. لذا در انتخاب محل عبور باید به این نکات توجه کافی نمود.

غالبا عبور از رودخانه در جاهایی که دارای انشعابات بوده و آب به چند شاخه تقسیم می شود و یا محلی که آب به رودخانه اصلی وارد می شود به مراتب آسانتر است اما خس و خاشاک و شاخه و برگ درختان که بر روی آب معلق هستند در این نقاط می تواند مشکل ساز گردد. در نتیجه محل عبور باید فاقد هر گونه موانع سطحی از این قبیل باشد. همچنین باید محل خروج از آب را نیز مورد بررسی قرار داده تا ارتفاع سطح آب در این مکان از سطح ساحل پایین تر نباشد چرا که تفاوت این سطوح باعث گیر افتادن در آب شده و شخص نمی تواند خود را به درون ساحل منتقل کند.

جریان آب معمولا در پیچها و خصوصاً در قوس خارجی، پیچ شدید تر است و این مسئله نیز در هنگام عبور بروز حادثه ای را نوید دهد.

در اینجا ذکر یک نکته دارای اهمیت است که در اکثر موارد ممکن است بارشهای جوی، یک محل عبور مناسب را نامطمئن و خطرناک سازد لذا در برنامه ریزی های خود به این مسئله نیز توجه نموده و همواره مکانهای متعددی را جهت عبور از عرض رودخانه مدنظر داشته باشید.

انتخاب بهترین نقطه عبور همواره تحت تاثیر محدودیتها و تجهیزات همراه تیم قرار می گیرد اما در هر شرایطی این سوال مطرح می گردد که اگر در حین عبور یکنفر تعادل خود را از دست بدهد و درون آب غوطه ور گردد چه خواهد شد؟ چگونه می توان نفرات را حفاظت و حمایت نمود؟

 

مقدمات عبور

پس از انتخاب محل عبور باید بهترین روشی را که با شرایط جسمی و روحی افراد و رودخانه سازگاری بیشتری داشته باشد را انتخاب نمود. مهمترین نکته پرهیز از هر گونه عجله و شتاب زدگی است. کلیه نفرات را از شرایط موجود و روند و نحوه انجام کار مطلع نمایید و در صورت نیاز آموزشها و صحبتهای لازم به نفرات ارائه گردد. وظایف هر یک از اعضای تیم خود را به خوبی مشخص کرده و در صورت نیاز آنها را به گروههای کوچکتر تقسیم کنید. به دلیل وجود سر و صدای ناشی از شدت جریان آب به وسیله برخی علائم قراردادی و توافقی مکالمات خود را به حداقل رسانده و در هنگام عبور به وسیله این علائم با یکدیگر ارتباط داشته باشید.

 

توصیه های  قبل از ورود به آب

اولین نکته در عبور از رودخانه و وارد شدن به آب این است که هرگز پوتین های خود را در نیاورید و با پای برهنه اقدام به عبور نکنید. پوتین های کوهنوردی به دلیل داشتن ساق بلند و زیره محکم مچ پا را از پیچ خوردگی محافظت نموده و کف پا را از کوفتگی بر روی بستر رودخانه در امان نگاه می دارد. اما جورابهایتان را درون کوله پشتی قرار دهید تا خشک بماند.

تا آنجا که ممکن است سطح تماس بدن با آب را کاهش دهید. برای این منظور می توان به عنوان مثال شلوار خود را در آورده و یا پاچه های آن را بالا بزنید به طوری که با آب تماس نداشته باشد. علت این امر این است که معمولا پوشاک هنگامی که درون آب قرار می گیرند باد کرده و سطح تماس را بیشتر می کنند و همانند مکانیزمی که بادبانهای قایق در برابر باد ایجاد می کنند سبب اعمال نیروی بیشتری از طرف آب به بدن شده و در نتیجه تعادل شما را به هم می زند

لوازم داخل کوله پشتی را با بسته بندی کردن درون کیسه های پلاستیکی ضد آب کرده و مجموعه لوازم را پس از آنکه به صورت مجزا ضد آب کردید مجدداً درون یک کیسه پلاستیک ضخیم تر قرار داده و سپس درون کوله پشتی بگذارید. این کار دو حسن اساسی را در پی خواهد داشت:

اولا در صورت به هم خوردن تعادل و غوطه ور شدن درون آب لوازم و تجهیزات شما خیس نخواهد شد. ثانیا در صورت بروز چنین اتفاقی خود کوله پشتی به صورت یک بالشت بادی عمل کرده و می تواند شما را روی سطح آب بالا نگاه دارد. اما باید توجه داشته باشید که هیچ گاه تسمه کمربند کوله پشتی را نبندید تا در صورت نیاز بتوانید آنرا از خود رها کنید.

 
روشهای عبور از رودخانه / بخش اول چاپ
مطالب آموزشی - طبیعت گردی
دوشنبه, 08 شهریور 1389 ساعت 18:07

مقدمه:

بی شک همواره در صعود به ارتفاعات، برنامه های کوهپیمایی، و بازدید از تنگه های زیبای ایران زمین، عبور از رودخانه ها یکی از موارد غیر قابل گریز، لذت بخش و در برخی موارد همراه با خطرات خاص خود می باشد. فراگیری فنون مختلف عبور از رودخانه یکی از صدها فنونی است که هر کوهنوردی می بایست به آن آشنایی کافی داشته و عدم این آشنایی سبب بروز مشکلات و خطرات عدیده در حین اجرای برنامه های کوهنوردی که در آنها نیاز به عبور از رودخانه وجود دارد، می گردد.

از سوی دیگر حوادث گوناگونی که در این رابطه بر تیم های مختلف کوهنوردی و حتی تیم های امداد و نجات کوهستان تحمیل می گردد لزوم وجود چنین آموزشهایی را در سطوح مختلف کلاسهای کوهپیمایی چندین برابر افزایش می دهد.

همچنین بروز حادثه دلخراش و غم انگیز در گذشت یکی از همنوردان عزیزمان در تنگ هایقر فیروز آباد فارس که در اثر عدم اطلاع کافی از شیوه ها و شرایط عبور از رودخانه به وقوع پیوست حقیر را بر آن داشت تا موضوع پایان نامه مربیگری درجه 3 کوهپیمایی خود را تحت عنوان روشهای عبور از رودخانه انتخاب نمایم.

امید که رساله حاضر بتواند حداقل نیازهای لازم را در جهت آموزش شیوه های عبور از رودخانه ارائه نماید.

محمد کریمی ـ تیر ماه 1385

 

 کلیات

 تعریف رودخانه:

حجمی از آب جاری که از یک آبراهه عبور می کند را رودخانه گویند. در ابتدای هر بارندگی، آب باران بر اثر تبخیر به اتمسفر باز می گردد و یا به داخل زمین نفوذ می کند اما با افزایش سرعت و مدت بارندگی به تدریج درصد تبخیر کاهش یافته و بارش بیش از مقداری می گردد که زمین قادر به جذب آن باشد. در این زمان است که آب بر روی سطح زمین جاری می گردد.

این آبها ابتدا به صورت قشر نازکی از آب و یا تعداد زیادی از جویبارهای بسیار کوچک و درهم، جریان می یابند و سپس در مجاری معینی متمرکز می شوند که این مجاری، شاخه های اولیه رودخانه ها هستند. این شاخه ها مرتبا به یکدیگر پیوسته و رودخانه اصلی را به وجود می آورند.

 

انواع رودخانه:

رودخانه ها از نظر تغییر مقدار آب در طول سال به دو دسته رودخانه های دائمی و رودخانه های فصلی تقسیم می گردند. در اقلیم های مرطوب که مقدار بارندگی زیاد و تبخیر کم است رودخانه ها از نوع دائمی هستند. آب این رودخانه ها در زمانی که بارندگی نیست از ذوب برف و یخ نواحی مرتفع و یا از ورود آبهای زیرزمینی به داخل آنها تامین می گردد.

در مقابل، در مناطق خشک که مقدار بارندگی کم و تبخیر زیاد است رودخانه ها بیشتر موقتی و فصلی هستند این رودخانه ها بنا به شرایط ممکن است در خلال بارندگی و کمی بعد از آن و یا فقط در طول فصول مرطوب سال آب داشته باشند و معمولا در این مناطق سطح آبهای زیرزمینی پایین تر از آن است که بتواند رودخانه را تغذیه نماید.

 

انواع جریان رود

شکل جریان آب در رودخانه به دو صورت است. در بستر هموار و مستقیم و در سرعتهای کم، مسیر هر ذره آب یک خط مستقیم است که به آن جریان ورقه ای یا خطی گفته می شود. در مقابل در بسترهای ناهموار و غیر مستقیم و در سرعتهای زیاد، ذرات آب در همه جهت و با سرعتهای مختلف حرکت کرده و در هم تداخل می کنند. به این نوع جریان جریان آشفته می گویند. به طوری که در بستر رود و در نزدیکی دیواره ها به دلیل نیروی اصطکاک، جریان آشفته تر است.

سرعت آب یعنی فاصله ای که هر ذره آب در واحد زمان طی می کند در نقاط مختلف یک رودخانه در طول یا عرض و عمق آن متغیر است. از عوامل مختلفی که در تغییر سرعت آب موثر هستند می توان مقدار آب رودخانه، شیب بستر، و یا انحنا و پیچ و خم رودخانه را نام برد.

به طور کلی می توان گفت که در قستهای مختلف یک رودخانه جریانهای متعددی در حرکتند. در کناره های رود جریانهای مارپیچی، در مرکز و سطح رود جریانهای پر سرعت و در واقع سریعترین جریان و در زیر قسمت مرکزی جریانهای کم سرعت تر در حال حرکت هستند.

لازم به ذکر است که هر چه حجم و سرعت آب رودخانه افزایش یابد نیروی آب نیز بیشتر می شود.

 

دبي رودخانه

به حجم آبي كه در واحد زمان از سطح مقطع عرضي يك رودخانه عبور مي كند دبي آن رود گفته مي شود كه معمولا آْن را با واحد متر مكعب برثانيه بيان مي كنند . در واقع مقدار دبي برابر است با حاصلضرب سرعت جريان آب در سطح مقطع رودخانه. براي اندازه گيري دبي رودخانه روشها و دستگاه هاي اندازه گيري متنوع و گوناگوني وجود دارد اما با توجه به اينكه در ورزش كوهنوردي از اين ابزار و لوازم هيچ بهره ای گرفته نمي شود لذا تنها به ذكر روشی مي پردازيم كه به واسطه آن مي توان دبي رودخانه را به طور تقريبي و بدون نیاز به ابزار خاص محاسبه نمود .

دبي يك رودخانه تقريباً در تمام نقاط آن ثابت است و همانطور كه قبلا نيز گفته شد دبي رود برابر است با حاصلضرب سرعت جريان آب در سطح مقطع عرضي رودخانه. لذا براي بدست آوردن دبي ابتدا بايد بتوانیم سرعت و سطح مقطع رودخانه را به دست آوریم. برای این منظور می بایست مسافتی از طول رودخانه را در نظر بگيريم كه مسير آن تقريباً مستقيم بوده و حتي المقدور داراي شكل هندسي منظمي باشد.

 

نحوه اندازه گيري سرعت:

اندازه گیری سرعت رود به اين ترتيب است كه بعد از انتخاب محل ابتدا متراژ مسافت مورد نظر را اندازه مي گيريم سپس يك تكه چوب را از نقطه شروع روي سطح آب رها كرده و زمان رسيدن اين چوب به نقطه پايان را اندازه گيري مي نماييم. حال با داشتن مقادير مسافت و زمان و تقسیم آنها بر يكديگر سرعت جريان در نقطه مورد نظر برحسب متر بر ثانيه.

زمان / مسافت = سرعت

بعد از محاسبه سرعت جريان مي بايست سطح مقطع عرضی رودخانه را نيز بدست آوریم.

 

نحوه اندازه گیری سطح مقطع رود:

براي بدست آوردن سطح مقطع رود بدين روش عمل مي كنيم كه عرض رودخانه را به فواصل معيني تقسيم كرده و در هر يك از اين فواصل عمق آب را اندازه می گيريم. سپس از عمقهاي بدست آمده معدل گيري كرده تا متوسط عمق رودخانه در محل مورد نظر برحسب متر مشخص گردد. از حاصلضرب مقدار متوسط عمق آب در عرض رودخانه سطح مقطع آب در آن نقطه بر حسب متر مربع محاسبه می شود.

عمق آب × عرض رود = سطح مقطع عرضی رودخانه

اکنون با ضرب كردن سرعت جريان آب در سطح مقطع رودخانه دبي جريان آب رودخانه برحسب متر مكعب بر ثاني هبدست می آید

سطح مقطع عرضی رود × سرعت جريان آب= دبي رودخانه

 

جهت ها و عوارض رودخانه

جهت های رود عبارتند از بالادست، پایین دست، کرانه چپ و کرانه راست

بالا دست: محل بالای رودخانه است که جهت آن مخالف با جهت جریان آب رودخانه است.

پایین دست: نقطه ای در پایین رودخانه با توجه به جهت حرکت جریان آب

کرانه چپ و کرانه راست: کرانه ها حاشیه های دو سمت رودخانه هستند که جهت آنها با نگاه کردن به پایین دست مشخص می گردد.

خروجی V   شکل: خروجی V   شکل و یا زبانه ای شکل به جایی گفته می شود که آب از بین دو مانع در رودخانه عبور کند. در برخی نقاط رودخانه این خروجی ممکن است بیش از یکی باشد.

 

غربالها:

موانعی مانند شاخه و ریشه درختان که آب را از بین خود عبور می دهند را غربال گویند.

 

آب راکد:

آب راکد به آبی گفته می شود که مانع وجود در رودخانه هیچ تاثیری بر جریان آب نمی گذارد.

 

آبهای جاری کم عمق:

به آبهایی کم عمق می گویند که در جلوی مانع موجود در رودخانه، گرداب و در پشت مانع بالشتک گردابی تشکیل می گردد.

 

 آبهای جاری با عمق متوسط:

به آبهایی گفته می شود که در جلوی مانع گرداب و روی گرداب کف به وجود می آید.

 

آبهای جاری عمیق:

به آبهایی می گویند که بر روی مانع موجهای برگشتی و در جلوی مانع حفره های مکشی به وجود می آیند.

 

تنگه:

به مکانهایی گفته می شود که عرض رودخانه در آنجا کم و سرعت در آن ناحیه افزایش می یابد.

 

حصارهای سنگی:

به سنگها و نخاله های موجود در مسیر حرکت آب می گویند.

 

جریان تغذیه کننده:

به مسیرهایی گفته می شود که معمولا در آنها آب جریان داشته و به حجم آب رودخانه می افزاید.

 

گرداب:

به جریان معکوس و افقی که در جهت مخالف حرکت آب ایجاد می شود گرداب گفته می شود. فشار آب در طول یک مانع با عث می شود که آب بعد از عبور از آن در جهت عکس مسیر حرکت، جریان یابد و گردابها را به وجود آورد.

 

نقطه تلاقی:

محلی که دو جریان آب به هم می رسند را نقطه تلاقی گویند. این دو جریان ممکن است از دو آبراهه متفاوت باشند و یا اینکه بعد از گذر از یک مانع به هم برسند.

 
کرامپون (1) چاپ
مطالب آموزشی - ابزار شناسی
یکشنبه, 31 مرداد 1389 ساعت 07:53

کرامپون یا یخ شکن وسیله ای است فلزی که در زیر خود دارای شاخه های نوک تیز می ‌باشد، این وسیله به زیر کفش کوهنوردی نصب می شود و شاخه ‌های نوک تیز آن با فرو رفتن در یخ و برف مانع سر خوردن کوهنوردان می ‌شوند، اکثر کرامپون ‌ها از فولاد مولیبدیوم (کروم) ساخته شده ‌اند که آلیاژی بسیار محکم و سبک وزن است.

مسیرهای برفی معمولا” شامل فواصل کوتاه سنگ و صخره نیز می‌ شوند، کرامپون ‌ها باید توانایی طی کردن چنین مسیرهایی را داشته باشند اما استفاده زیاد در این مسیرها باعث کند شدن تیغه‌ های آن ‌ها می‌ شود.

 

 

معمولا” کرامپون ها را از تعداد شاخه های آهنی آنها می شناسند، مثلا” کرامپون در عکس بالا ۱۰ شاخه با ۲ نیش در جلو می باشد.

 

موارد استفاده از کرامپون:

۱- حرکت روی شیب های معمولی یخ و برف (کوه نوردی)

۲- صعود از دیواره های یخی (یخ نوردی)

قسمت های مختلف کرامپون:

۱- شاخه های زیر

۲- نیش های جلو

۳- تسمه اتصال

۴- قسمت عقب

کرامپون ها دارای ۳ دسته بندی می باشند:

۱- کرامپون های بندی

۲- کرامپون های نیمه اتوماتیک

۳- کرامپون های اتوماتیک

در زیر نمونه ای از یک کرامپون بندی ۶ شاخه را مشاهد می کنید:

 

 

در زیر نمونه ای از کرامپون نیمه اتوماتیک ۱۰ شاخه ۲ نیش را مشاهده می کنید:

 

 

در زیر نمونه ای از کرامپون اتوماتیک ۱۰ شاخه ۲ نیش را مشاهده می کنید:

 

 

 

 

 

 

 
سرما زدگي چاپ
مطالب آموزشی - پزشکی
شنبه, 23 مرداد 1389 ساعت 15:11

گردآوری: محمد شاکری موحد

 

   در مورد سرما زدگي مطالب زيادي در جاهاي مختلف نوشته شده، که خيلي از آنها به علت عدم آگاهي و نداشتن علم نويسنده جز گمراهي و ايجاد ذهنيت غلط براي کوهنورد ثمره ديگري ندارد، به طوري که آموزش صحيح آن به او و پاک کردن اطلاعات غلط قبلي به مراتب از آموزش اوليه مشکل تر است. همانند کودکي که فبل از دبستان توسط والدين نا آگاه تحت يکسري آموزشهاي غلط و يا خارج از سيستم آموزشي روز قرار ميگيرد، که اصلاح آن يکي از بزرگترين مشکلات آموزگاران است، به همين دليل دست اندرکاران تعليم و تربيت تاکيد دارند که آموزش ندادن بهتر از آموزش غلط است. از طرفي سرما زدگي يک بحث پزشکي است که درک آن نياز به دانستن علوم پيش زمينه آن دارد و از توان عامه افراد خارج است، در اينجا سعي ميکنم به طور خلاصه و مفيد و در  عين حال ساده مطالبي را در مورد آن بنويسم.

در اشخاص طبيعي وقتي قسمتهاي انتهاي بدن (extremities  ) در معرض سرما قرار ميگيرند، دچار انقباض عروقي (vasoconstriction  )موضعي ميشوند که در ادامه با انقباض عمومي عروق دنبال ميشود، اين تنگي عروق باعث کاهش خون رساني به عضو مي شود.

وقتي دماي پوستي افت مي کند، اندام حالت کبود مي گيرد (cyanotic  )، به خاطر تغييرات متابوليسم بافتي و تغييرات بيوشيميائي ممکن است ظاهر پوست به نظر نشان دهنده اکسيژن رساني خوب به پوست باشد، چون به رنگ صورتي در مي آيد، آسيب بافتي در اين مرحله شروع ميشود و ايجاد آن به فاکتورهائي مثل باد، خيس شدگي، تحرک، آسيبهاي فيزيکي و تغذيه نامناسب ارتباط مستقيم دارد.

 

 

اين عارضه به اشکال باليني مختلف بروز مي کند، يکي از اشکال آن که در ورزش ما مصداق پيدا مي کند همان يخ زدگي بافتهاست(frostbite  ). بافت يخ زده به رنگ سفيد يا آبي روشن در مي آيد، ممکن است قوام نرم يا سفت داشته باشد، در لمس سرد است و عموما بي حس، چرا که آسيب ناشي از سرما ايجاد بي حسي عصبي مي کند و شخص هيچ احساسي ندارد تا زماني که براي اولين بار پا يا دست سرما زده خود را ببيند. خيلي از علائم تا زماني که پا دوباره گرم نشود ديده  نمي شود. در نوع خفيف علائم شامل گزگز بي حسي و خارش است، با افزايش شدت دامنه حرکت عضو کاهش پيدا مي کند و تورم شروع مي شود، با گرم شدن سوزش و درد عضو شروع مي شود، عضو سرما زده رنگ پريده مي شود و شروع به تاول زدن مي کند که ممکن است تاولها حاوي خون باشد، مرگ بافتي و سياه شدن عضو (gangrene  ) نيز به تدريج پديد مي آيد. آسيب بافت در اثر يخ زدگي به 4 درجه از نظر شدت تقسيم  مي شود:

درجه يک: يخ زدگي بدون تاول، پوست معمولا وجود دارد و از بين نرفته است.

 

 

درجه دو: يخ زدگي با تاولهاي شفاف و بدون خون.

 

 

درجه سه: يخ زدگي با ازبين رفتن و مرگ پوست که همراه تاولهاي خونريزي دهنده مي باشد و گرفتاري بافت زير پوستي نيز وجود دارد.

 

 

درجه چهار: يخ زدگي با گرفتاري بافتهاي سخت مثل استخوان که تغيير شکل اندام را به همراه دارد.

 

 

طبق شعار هميشگي، پيشگيري بهتر و کم هزينه تر از درمان است. در حال حاضر و با وسايل و تجهيزات پيشرفته کوهنوردي و ارتقاء تکنولوژي در ساخت کفش و پوشاک کوهنوردي و در دسترس بودن آن براي اکثر کوهنوردان، نسبت به نبود اين لوازم در کشور ما در گذشته نه چندان دور که حتي براي برنامه هاي زمستاني چند روزه در علم کوه و دماوند هم از کفشهاي يک پوش استفاده مي شد (در حال حاضر براي صعود زمستاني توچال هم اکثرا کفشهاي دو پوش و سه پوش حرفه اي استفاده مي کنند)، سرما زدگي انگشتان با اين وصف و در شرايط غير بحراني (مثل شب ماني اضطراري در ارتفاع آن هم در زمستان و امثالهم) نشان دهنده چيزي نيست جز بي تجربه گي نفر و از آن مهمتر عدم شايستگي سرپرست.

سرپرستي برنامه فقط هماهنگي افراد، تعيين ساعت حرکت، گرفتن ميني بوس و دستور دادن نيست، بلکه يک سرپرست بايد دانش فني کافي در تمام زمينه هاي کوهنوردي و همينطور تجربه کافي در اين زمينه را دارا باشد و علاوه بر آن هنر به کار بستن اين علم و تجربه را بخصوص در شرايط بحراني داشته باشد. اين سرپرست است که علاوه بر انتخاب افراد از نظر آمادگي فني و روحي متناسب با برنامه بايد قبل از يک برنامه زمستاني تمام لوازم و پوشاک تک تک افراد را بررسي نمايد و به آنها راهنمائيهاي لازم را جهت انتخاب آن بنمايد پس بايد اول خود قدرت شناخت  فني لوازم را داشته باشد، در حال حاضر انواع و اقسام کفش هاي دو پوش در فروشگاهها موجود است ولي فقط دو پوش بودن آن براي انجام يک برنامه زمستاني در ارتفاع کافي نيست، بعضي از اين کفش ها که ظاهر خيلي خوش آب و رنگي هم دارند، براي زمينه هاي ديگري طراحي شده اند مثل يخنوردي و يا صعودهاي ترکيبي و نه براي صعودهاي زمستاني در ارتفاع و حتي اين موضوع را کارخانه سازنده در کاتالوگ ها ويا حتي در برگه هاي راهنماي همراه کفش گوشزد کرده است ولي کو گوش شنوا. بنابراين اگر افراد کم تجربه برنامه ندانند ولي سرپرست بايد بداند و اطلاعات فني کافي در جهت شناخت لوازم کوهنوردي را داشته باشد و بدون تعارف يا از حضور شخص بدون لوازم و پوشاک متناسب با برنامه جلوگيري کند ويا وسايل مورد نياز براي او را تهيه نمايد.

 

درمان سرمازدگی

الف: درمان هيپوترمي عمومي (systemic hypothermia  ):

در فرد آسيب ديده ابتدا بايد دقت داشت که اگر کاهش درجه حرارت عمومي وجود دارد ابتدا بايد آنرا درمان کرد، فرد بايد در محيط گرم قرار گيرد، داخل کيسه خواب و يا با پوشاندن البسه پر، به او مايعات گرم بدهيم و جلوي از دست دادن حرارت بدن او را بگيريم، اگر لباسهاي زير او خيس شده آنها را تعويض کنيم، موها و بدن او را کاملا خشک کنيم، رطوبت و باد دو عاملي هستند که بر شدت سرما مي افزايند.

در مراحل بعدي و در بيماران با حال وخيمتر اقدامات درماني ديگر بر اساس مشکل وي در مراکز درماني انجام مي گيرد، مثل جبران مايع و الکتروليت توسط سرم درماني و غيره، در اين بيماران يکي از عوارض شايع و خطرناک آريتمي قلبي است (نامنظمي ضربان قلب) که خطر جدي براي بيمار ايجاد مي کند و مي بايست در مراکز درماني تحت مانيتورينگ (کنترل فعاليتهاي الکتريکي قلب)قرار گيرند، از موارد ديگر دانستن اين موضوع است که گرم کردن دوباره بيمار (rewarming  ) بايد تدريجي باشد وگرنه خود باعث اختلالات شديد قلبي خواهد شد.

 

ب: گرم کردن عضو سرما زده(rewarming  ):

در نوع سطحي و خفيف سرما زدگي اندامها (frostnip  ) مي توان انگشتان را با قراردادن در زير بغل خود و يا همنوردمان به تدريج گرم کرد و يا با فشار خيلي ملايم توسط دست گرم اين کار را انجام داد، بايد شديدا از ماليدن و يا ماساژ آنها پرهيز کنيم چرا که اين کار به بافتهاي سرما زده آسيب جدي وارد مي کند. در مورد پاها نيز بايد صعود متوقف شود، در صورت امکان در يک محل مناسب کفش ها و جوراب در آورده شود و بعد از گرم کردن مجاورتي با استفاده از گرماي بدن خود و يا دوستمان، جوراب پر و يا پوشاک گرم ديگري به پا کرد، مهم اين است که علائم ابتدائي را جدي بگيريم و قبل از اينکه به مراحل جدي تر برسد خيلي راحت آن را درمان کنيم، در هر مرحله از صعود که باشيم بايد آنرا متوقف کنيم چرا که داشتن انگشتان سالم براي ادامه آن و صعودهاي بعدي واجب تراست.

در نوع شديدتر اقدام سريع براي گرم کردن عضو در دماي کمي بالاتر از دماي بدن مسلما باعث کاهش آسيب و مرگ بافتي خواهد شد، يعني عضو يخ زده بايد در آب با دماي 30 تا 40 درجه سلسيوس قرار گيرد، آب در اين دما در دست سالم فقط احساس گرما ايجاد ميکند نه داغي به عبارتي ولرم. بايد از گرماي خشک و مستقيم مثل اجاق حرارتي و يا آتش شديدا پرهيز کرد. بعد از اينکه اين کار انجام شد و حرارت پوستي طبيعي شد اينکار را متوقف مي کنيم ولي ميتوان اين کار را تا طبيعي شدن دماي پوستي هر بار تکرار کرد، گرم کردن با ماساژ، نرمش عضو و يا قرار دادن عضو در برف به شدت ممنوع است و باعث آسيب جبران ناپذير به عضو سرما زده مي شود چون بافت آزرده توسط سرما شديدا آسيب پذير است و حتي ماساژ ملايم آن نيز ممکن است باعث افزايش مرگ بافتي شود.

يک نکته خيلي خيلي مهم که گاهي براي ما ايجاد آن اجتناب ناپذير است، امکان دوباره يخ زدن عضو است (refreezing  )، يعني مجبور باشيم به عللي، با وجود سرما زدگي به صعود ادامه دهيم مثلا در مسيرهاي فني که امکان فرود نباشد و يا در برگشت نيز مجبور باشيم با پاهاي خودمان برگرديم و اين امکان را ميدهيم که دوباره با يخ زدگي عضو روبرو شويم، در اين موارد که احتمال دوباره يخ زدن عضو را مي دهيم، نبايد عضو يخ زده را گرم و يا به اصطلاح يخ زدائي کنيم حتي اگر مجبور باشيم ساعتها با عضو يخ زده راه برويم، چرا که دوباره يخ زدن عضو از نظر مرگ بافتي ايجاد شده به مراتب زيان بار تراست.

 

ج: نگهداري از عضو آسيب ديده (protection of   injured part  ):

از نظر علمي تمامي افراد با سرمازدگي درجه 3 و بالاتر و همينطور افراد با سرما زدگي درجه 2 که سطح وسيعي از بدن آنها گرفتار باشد بايد و بايد در بيمارستان بستري شوند

 

د: ارزيابي هاي ضد عفونت anti-infective)  ):

يکي از اقدامات اساسي، پيشگيري از عفونت بعد از گرم کردن بافت است. ايجاد يک محيط استريل و محافظت پوست آسيب ديده و تاولهاي آن از تماس فيزيکي از جمله اين اقدامات است. آلودگي هاي موضعي با محلول بتادين قابل درمان است، ايجاد حمام بتادين دو بار در روز کمک شاياني به تميز نگه داشتن پوست و از بين بردن بافتهاي مرده سطحي مي کند. براي درمان عفونتهاي عمقي تر ترکيبات آنتي بيوتيکي نياز هستند، بعضي از متدها، آنتي بيوتيک پيشگيري کننده را از ابتدا شروع مي کنند که جهت جلوگيري از عفونت بسيار موثر است به خصوص در سرما زدگي درجه 2 و 3. پيشگيري از کزاز هم يکي ديگر از اقدامات لازم است که مي بايست انجام بگيرد.

 

ه: ترکيبات مهار کننده سمپاتيک sympatholytic)  ):

رزرپين (reserpine  ) بصورت تجويز داخل عروقي، جهت کم کردن انقباض عروقي بسيار موثر است ولي تمام مراجع آن را تائيد نمي کنند.

و: جراحي (surgery):

قطع عضو و يا تراشيدن و برداشتن بافتهاي مرده تا زماني که تشخيص قطعي مرگ آن ثابت نشود انجام نمي پذيرد. خط جدا کننده بافت مرده و زنده زودتر از 2 تا 3 هفته ظاهر نمي شود. بعضي روشهاي تشخيصي مثل اسکن (TC99m (technetium جهت تائيد مرگ بافت موثر است.

 
<< شروع < قبلی 1 2 3 بعدی > انتها >>

صفحه 1 از 3